Bart van Ree | …achter de schermen en op de planken

Recensie Sluitertijd van Margo de Poel op www.grazen.nl

Sluitertijd deel 1

Hoe is het om weer acht te zijn? Els (Simone van Hulst) en Maarten (Bart van Ree) leven zich hartstochtelijk uit in de spelletjes die je als kind doet. In een hilarische scène eten ze stapels koekjes zonder te mogen doorslikken totdat hun wangen bijna knappen. “Doe niet zo raar”, zegt Maarten als Els hem ten afscheid omhelst omdat zij gaat verhuizen; “kom mee, we gaan schatgraven”.

In de sfeervolle straten van het Oude Noorden speelt theatergroep ZUUR de voorstelling Sluitertijd. Een theaterstuk op locatie in twee delen. Het tweede deel wordt in april gespeeld, maar de delen zijn ook los van elkaar te zien.

Het startpunt van Sluitertijd is de muziekkoepel op het Pijnackerplein. Terwijl het publiek zich afvraagt wanneer het gaat beginnen lopen er verschillende mensen op straat, een auto trekt gierend op, een jongen fietst over het plein, er loopt een vrouw met een witte muts naar een van de bankjes rond de koepel, en zo begint langzaam de voorstelling. Vanaf het bankje vertelt Els over de brief die ze onlangs kreeg van haar jeugdvriend Maarten en waarom ze deze plek uit haar verleden weer bezoekt.
De kracht van locatietheater buiten is het decor dat je gratis krijgt aangereikt en waar geluiden, geuren, beelden als natuurlijk om je heen aanwezig zijn. In deze voorstelling is de plek waar het verhaal zich afspeelt ook echt de plek waar we zijn. De buurt ken ik goed, ik woon er zelf ook. Het is daarom een bijzondere gewaarwording om rond te lopen als publiek. Dit keer ben ik geen gewone buurtbewoner maar onderdeel van een theaterstuk.
Els voert het publiek mee door de straten van het Oude Noorden naar haar oude school. Ondertussen vertelt ze wat ze hier onderweg met Maarten beleefde. Ze toont de boom waar hij haar naam in kraste en wekt haar herinneringen aan die tijd tot leven.

Bij de school aangekomen wordt het publiek uitgenodigd op bankjes plaats te nemen om te kijken wat er zich tussen de vrienden in het verleden afspeelde. Daarbij schakelt het personage Els telkens tussen nu en vroeger. Ze roept in haar verbeelding Maarten op die ineens komt aanlopen en haar verleidt tot een potje knikkeren. Aarzelend laat ze zich meevoeren naar toen, ze wordt weer het kind van acht. Tussen de kinderspelletjes door vertelt ze hoe ze elkaar uit het oog zijn verloren en over haar gemis.
Ook het publiek ervaart twee werelden, die van de verbeelding die de spelers oproepen waar je in wordt meegezogen en tegelijkertijd de realiteit van het op een koude februari-avond op een schoolplein midden in een bouwblok zitten. “Kan het wat rustiger”, roept een vrouw ineens van een van de omliggende balkons, als bij een ridderspel Maarten Els luidruchtig bevrijdt uit een kasteelraam. Dan weer hoor je rammelende flesjes als iemand een pilsje uit een krat haalt in een van de huizen aan de overkant. Je bent even het verhaal kwijt. Zo ontstaat een mooie parallel met het verhaal van het stuk: volwassenen die kind spelen, een groep mensen die toeschouwer spelen.

Het grootste deel van het verhaal wordt verteld vanuit de ogen van de kinderen, vooral vanuit de beleving van Els. Als kind had ze wel een vermoeden van de volwassen wereld om zich heen maar begreep er niet veel van. Zo is er sprake van een dikke brief die de moeder van Maarten aan de moeder van Els stuurt en die Els met een plof op de mat hoort vallen. Maar wat er in die brief staat weet zij als kind niet en ook als volwassene geeft zij daarover niets prijs aan het publiek. Dat knaagt een beetje. Wordt dat pas in het tweede deel van Sluitertijd onthuld? In de tekst op de flyer en in de brief van Maarten aan Els die je als toeschouwer via de mail krijgt na je reservering, is er sprake van een mysterie. Dat er zich een drama heeft afgespeeld tussen de jeugdvrienden weet je dus al bij aanvang van de voorstelling. Maar na afloop is het mysterie nog even groot. Dat maakt natuurlijk wel nieuwsgierig naar het tweede deel.

Bekijk het originele artikel via deze link

Sluitertijd in de Metro

Nee we spelen niet in de sneltram maar we staan in de gelijknamige krant. Met de premiere achter de rug en nog 6 voorstellingen te gaan is dat natuurlijk een prachtig moment!

De Ding in het Noorderzon Journaal

Woensdagmiddag 25 augustus kwam er een cameraman van het Dagblad van het Noorden bij onze voorstelling kijken. Voor het dagelijkse Noorderzon Journaal heeft hij beelden van onze voorstelling geschoten die in het Journaal van vrijdag zijn gebruikt. Het resultaat is hier te zien:

Noorderzon Journaal

Voor de ongeduldigen: We zitten in de eerste twee minuten van het filmpje.

Voorbeschouwing In de Machine in het Algemeen Dagblad

Klik voor een leesbare versie op deze link

Peage in Rotterdam Magazine

peage-sanneleufkens-web06
Hieronder een aantal quotes uit een kleine beschouwing op de website van Rotterdam Magazine. Tekst: Jeffrey (Culture Club)

PEAGE OVERTREFT AL HET THEATERAANBOD

Origineel escapisme naar de tijd van de jaren ’70 en ’80

Op uitzonderlijk originele wijze worden de bezoekers betrokken bij het verhaal. Het overkomt je, je kan nergens meer heen. Een komen en gaan van verschillende personage, perfect op elkaar afgestemd.

Nooit zit je in het theater zó in het verhaal als bij Péage.

Een echte aanrader!

Foto: Sanne Leufkens

Voorbeschouwing Péage in het AD

Onderstaande voorbeschouwing stond vandaag in het Algemeen Dagblad Rotterdam.
Tekst: Dijlan Van Vlimmeren

LIFTEN MET THEATERGROEP ZUUR

Drie aftandse brikken vormen het decor voor de snelwegtragedie ‘Péage’, gespeeld door het eigenzinnige gezelschap Zuur.

Een toneelstuk in stilstaande auto’s is anno 2009 niet meer origineel, maar een voorstelling in rijdende auto’s is andere koek. Zover bekend is een snelwegtragedie a la Péage nog nooit in Nederland vertoond.
Theatergroep Zuur blijft nooit op gebaande paden. Wie voor Zuur kiest, schuwt het avontuur niet. Eerder speelde het eigenzinnige gezelschap uit Rotterdam in een hotel, een desolate fabrieksloods en een lege slagerij. Het decor van de nieuwste voorstelling Péage zijn drie aftandse jaren-tachtig-brikken.

De bezoeker van Péage legt zijn lot volledig in handen van een wildvreemde bestuurder van een rammelend Volkswagenbusje. De vrouw, Lisa geheten, komt net terug van de notaris waar ze een doos heeft opgehaald met cassettebandjes vol slecht opgenomen muziek. Deze doos is alles wat haar verongelukte ouders haar hebben achtergelaten. Als bezoeker kun je ondertussen alleen maar hopen dat Lisa geen brokkenpiloot is. Wat het publiek onderweg nog meer van deze vrouw komt te weten? Ze heeft een knipperlichtrelatie met een zekere Simon en haar twee broers is ze jaren geleden uit het oog verloren. Bij een benzinestation, ergens op een verlaten industrieterrein, trapt Lisa ineens op de rem. Of de passagiers zouden willen uitstappen?
Wat nu? Het publiek kan geen kant op. Plotseling scheurt er een Citroën BX langs het tankstation. De inzittenden draaien het (beslagen) raampje naar beneden. ‘Willen jullie een lift?’. De mannen blijken de verloren broers van Lisa te zijn.

Tijdens de volgende kilometers vallen de puzzelstukjes één voor één op hun plaats. Péage, een tweeluik, is om meerdere redenen een unieke ervaring. Geen rit is dezelfde. Het publiek kan in de file terechtkomen, de rijdende acteur kan plotseling moeten blazen bij een alcoholcontrole. Péage vraagt om enig improvisatietalent, beseffen regisseur Ike Teuling en dramaturg Judith Blankenberg. ‘De spelers staan redelijk dichtbij hun personages. Valt er iemand uit de cast bij onverwachte gebeurtenissen op de weg, dan zal het publiek daar weinig van merken.’

Péage begon met een concept, de tekst volde later. ‘We wilden graag een theatrale roadmovie maken. Toen we eenmaal de vorm hadden gevonden, zijn we op zoek gegaan naar twee toepasselijke verhalen. Verhalen over dwalende, zoekende mensen. Over mensen die hun eindbestemming nog niet hebben bereikt. Deze vonden we in de romans ‘De Bekoring’ van Hans Münstermann en ‘Het Grote Verlangen’ van Marcel Möring.’ Zure verhalen? ‘Ze zijn in elk geval niet zoet.’

Recensie: Hemel of Hel

Onderstaande review is afkomstig uit het AD van vrijdag 4 juli 2008 waarin Hans Van Dam het stuk beloont met maarliefst vier sterren (van vijf).

INVENTIEVE OPVOERING ‘HEMEL OF HEL’

‘Dit verschikkelijke exposé is theater, poppenkast. Ik dacht gewoon dood te zijn.’ verzucht een sleetse huisvrouw. Met zeven lotgenoten verblijft ze in een ‘tussenruimte’ tussen hemel en aarde. Hier moeten ze hun leven overdenken en één herinnering uitkiezen om de eeuwigheid mee door te brengen.
Dit voorgeborchte van de hemel (of toch nog de hel?) is prachtig geënceneerd in de bovenzaal van De Banier. Twee engelachtige kantoorklerken achter een hoge balie steken symbolisch af tegen de imposante daklichten. De klerken begeleiden de zeven in het uitkiezen van een juiste herinnering, telefonisch contact onderhoudend met de ‘baas’ boven.

De voorstelling is het resultaat van een traject met zeven jonge Rotterdamse schrijvers die elk een personage voor hun rekening namen. Opvallend is de levenswijsheid die uit de verhalen spreekt: thema’s als herinnering als essentie van leven, gevaarlijke jongensachtige overmoed en universele liefde worden bijna achteloos aan de orde gesteld. Maar humor zit ook in het stuk. Al met al een inventieve werkplaatsproductie. [...]