Bart van Ree | …achter de schermen en op de planken

Voorbeschouwing Péage in het AD

Onderstaande voorbeschouwing stond vandaag in het Algemeen Dagblad Rotterdam.
Tekst: Dijlan Van Vlimmeren

LIFTEN MET THEATERGROEP ZUUR

Drie aftandse brikken vormen het decor voor de snelwegtragedie ‘Péage’, gespeeld door het eigenzinnige gezelschap Zuur.

Een toneelstuk in stilstaande auto’s is anno 2009 niet meer origineel, maar een voorstelling in rijdende auto’s is andere koek. Zover bekend is een snelwegtragedie a la Péage nog nooit in Nederland vertoond.
Theatergroep Zuur blijft nooit op gebaande paden. Wie voor Zuur kiest, schuwt het avontuur niet. Eerder speelde het eigenzinnige gezelschap uit Rotterdam in een hotel, een desolate fabrieksloods en een lege slagerij. Het decor van de nieuwste voorstelling Péage zijn drie aftandse jaren-tachtig-brikken.

De bezoeker van Péage legt zijn lot volledig in handen van een wildvreemde bestuurder van een rammelend Volkswagenbusje. De vrouw, Lisa geheten, komt net terug van de notaris waar ze een doos heeft opgehaald met cassettebandjes vol slecht opgenomen muziek. Deze doos is alles wat haar verongelukte ouders haar hebben achtergelaten. Als bezoeker kun je ondertussen alleen maar hopen dat Lisa geen brokkenpiloot is. Wat het publiek onderweg nog meer van deze vrouw komt te weten? Ze heeft een knipperlichtrelatie met een zekere Simon en haar twee broers is ze jaren geleden uit het oog verloren. Bij een benzinestation, ergens op een verlaten industrieterrein, trapt Lisa ineens op de rem. Of de passagiers zouden willen uitstappen?
Wat nu? Het publiek kan geen kant op. Plotseling scheurt er een Citroën BX langs het tankstation. De inzittenden draaien het (beslagen) raampje naar beneden. ‘Willen jullie een lift?’. De mannen blijken de verloren broers van Lisa te zijn.

Tijdens de volgende kilometers vallen de puzzelstukjes één voor één op hun plaats. Péage, een tweeluik, is om meerdere redenen een unieke ervaring. Geen rit is dezelfde. Het publiek kan in de file terechtkomen, de rijdende acteur kan plotseling moeten blazen bij een alcoholcontrole. Péage vraagt om enig improvisatietalent, beseffen regisseur Ike Teuling en dramaturg Judith Blankenberg. ‘De spelers staan redelijk dichtbij hun personages. Valt er iemand uit de cast bij onverwachte gebeurtenissen op de weg, dan zal het publiek daar weinig van merken.’

Péage begon met een concept, de tekst volde later. ‘We wilden graag een theatrale roadmovie maken. Toen we eenmaal de vorm hadden gevonden, zijn we op zoek gegaan naar twee toepasselijke verhalen. Verhalen over dwalende, zoekende mensen. Over mensen die hun eindbestemming nog niet hebben bereikt. Deze vonden we in de romans ‘De Bekoring’ van Hans Münstermann en ‘Het Grote Verlangen’ van Marcel Möring.’ Zure verhalen? ‘Ze zijn in elk geval niet zoet.’

Write a Comment