Bart van Ree | …achter de schermen en op de planken

Laatste voorstelling Sluitertijd!

Het zit erop! Twee voorstellingen, 16 keer gespeeld, honderden kaakjes, tientallen boterhammen met vlokken en kaas, twee loloballen, een dertigtal briefjes, en liters ranja en chocolademelk. En natuurlijk honderden bezoekers. Het was mooi en het was fijn, maar Els en Maarten zijn klaar en worden weer gewoon Simone en Bart.

Sluitertijd deel 2

Recensie Sluitertijd van Margo de Poel op www.grazen.nl

Sluitertijd deel 1

Hoe is het om weer acht te zijn? Els (Simone van Hulst) en Maarten (Bart van Ree) leven zich hartstochtelijk uit in de spelletjes die je als kind doet. In een hilarische scène eten ze stapels koekjes zonder te mogen doorslikken totdat hun wangen bijna knappen. “Doe niet zo raar”, zegt Maarten als Els hem ten afscheid omhelst omdat zij gaat verhuizen; “kom mee, we gaan schatgraven”.

In de sfeervolle straten van het Oude Noorden speelt theatergroep ZUUR de voorstelling Sluitertijd. Een theaterstuk op locatie in twee delen. Het tweede deel wordt in april gespeeld, maar de delen zijn ook los van elkaar te zien.

Het startpunt van Sluitertijd is de muziekkoepel op het Pijnackerplein. Terwijl het publiek zich afvraagt wanneer het gaat beginnen lopen er verschillende mensen op straat, een auto trekt gierend op, een jongen fietst over het plein, er loopt een vrouw met een witte muts naar een van de bankjes rond de koepel, en zo begint langzaam de voorstelling. Vanaf het bankje vertelt Els over de brief die ze onlangs kreeg van haar jeugdvriend Maarten en waarom ze deze plek uit haar verleden weer bezoekt.
De kracht van locatietheater buiten is het decor dat je gratis krijgt aangereikt en waar geluiden, geuren, beelden als natuurlijk om je heen aanwezig zijn. In deze voorstelling is de plek waar het verhaal zich afspeelt ook echt de plek waar we zijn. De buurt ken ik goed, ik woon er zelf ook. Het is daarom een bijzondere gewaarwording om rond te lopen als publiek. Dit keer ben ik geen gewone buurtbewoner maar onderdeel van een theaterstuk.
Els voert het publiek mee door de straten van het Oude Noorden naar haar oude school. Ondertussen vertelt ze wat ze hier onderweg met Maarten beleefde. Ze toont de boom waar hij haar naam in kraste en wekt haar herinneringen aan die tijd tot leven.

Bij de school aangekomen wordt het publiek uitgenodigd op bankjes plaats te nemen om te kijken wat er zich tussen de vrienden in het verleden afspeelde. Daarbij schakelt het personage Els telkens tussen nu en vroeger. Ze roept in haar verbeelding Maarten op die ineens komt aanlopen en haar verleidt tot een potje knikkeren. Aarzelend laat ze zich meevoeren naar toen, ze wordt weer het kind van acht. Tussen de kinderspelletjes door vertelt ze hoe ze elkaar uit het oog zijn verloren en over haar gemis.
Ook het publiek ervaart twee werelden, die van de verbeelding die de spelers oproepen waar je in wordt meegezogen en tegelijkertijd de realiteit van het op een koude februari-avond op een schoolplein midden in een bouwblok zitten. “Kan het wat rustiger”, roept een vrouw ineens van een van de omliggende balkons, als bij een ridderspel Maarten Els luidruchtig bevrijdt uit een kasteelraam. Dan weer hoor je rammelende flesjes als iemand een pilsje uit een krat haalt in een van de huizen aan de overkant. Je bent even het verhaal kwijt. Zo ontstaat een mooie parallel met het verhaal van het stuk: volwassenen die kind spelen, een groep mensen die toeschouwer spelen.

Het grootste deel van het verhaal wordt verteld vanuit de ogen van de kinderen, vooral vanuit de beleving van Els. Als kind had ze wel een vermoeden van de volwassen wereld om zich heen maar begreep er niet veel van. Zo is er sprake van een dikke brief die de moeder van Maarten aan de moeder van Els stuurt en die Els met een plof op de mat hoort vallen. Maar wat er in die brief staat weet zij als kind niet en ook als volwassene geeft zij daarover niets prijs aan het publiek. Dat knaagt een beetje. Wordt dat pas in het tweede deel van Sluitertijd onthuld? In de tekst op de flyer en in de brief van Maarten aan Els die je als toeschouwer via de mail krijgt na je reservering, is er sprake van een mysterie. Dat er zich een drama heeft afgespeeld tussen de jeugdvrienden weet je dus al bij aanvang van de voorstelling. Maar na afloop is het mysterie nog even groot. Dat maakt natuurlijk wel nieuwsgierig naar het tweede deel.

Bekijk het originele artikel via deze link

Sluitertijd in de Metro

Nee we spelen niet in de sneltram maar we staan in de gelijknamige krant. Met de premiere achter de rug en nog 6 voorstellingen te gaan is dat natuurlijk een prachtig moment!

Laatste repetities voor Sluitertijd

Nog een paar dagen en dan spelen we Sluitertijd – deel 1! Koop snel je kaartjes nu het nog kan via de  ZUUR-website! Wij repeteren ondertussen door, sneeuw of geen sneeuw….

Kaartverkoop Sluitertijd is begonnen!

Sluitertijd Winter Flyer

Repetities begonnen – Sluitertijd

Publiciteitsbeeld Sluitertijd Winter

Ondertussen staat er al weer een mooi project van Theatergroep ZUUR op stapel. Samen met Simone van Hulst (die ken je nog van ‘In de machine’) speel ik in twee delen (van 21 t/m 26 februari en van 3 t/m 8 april) een verhaal over kindertijd en ouder worden, herinnering en vriendschap. En de vraag of je het verleden terug kan draaien. Judith Blankenberg en Denise Bontje zorgden voor het script, dat mede is ontstaan uit brieven die Simone en ik elkaar hebben geschreven. Houd de ZUUR-website in de gaten voor meer informatie over de kaartverkoop!

Voorbeschouwing In de Machine in het Algemeen Dagblad

Klik voor een leesbare versie op deze link

Speeldata In de Machine

De speeldata van In de Machine zijn bekend! We spelen op

donderdag 24 juni t/m zondag 27 juni en donderdag 1 juli t/m 4 juli. Alle dagen om acht uur. Koop snel je kaarten via de site van ZUUR!

Repeteren voor In de Machine

Met ZUUR spelen we aan het begin van de zomer In de Machine. De voorstelling gaat over de elfjarige Lucas wiens broer Simon is verzwolgen door de Machine waaraan hij werkte in de fabriek. Lucas mag de plaats van zijn broer innemen en komt dan tot de ontdekking dat Simon nog voortleeft in de machine. Uit angst dat Simon nog meer mensen het dodenrijk in zal lokken doet Lucas alles wat hij kan om Simons verloofde Catherine voor dit onheil te behoeden. Met alle gevolgen van dien. En ik mag Lucas spelen!

Op dit moment zijn we het lijvige script scene voor scene uit ons hoofd aan het leren om vervolgens de verschillende scenes te repeteren. Een hele klus, vooral ook omdat er hele vreemde dichtregels inzitten die best mooi klinken maar ook zo onlogisch lijken dat ze moeilijk te onthouden zijn. Hieronder een repetitiefoto.

De Uienkelder

Op 2 en 3 januari speelde Theatergroep Zuur ‘De Uienkelder’. Twee uitverkochte voorstellingen waarbij het publiek aan een lange tafel aanschoof bij de acteurs. Uien snijden, huilen, en een diner in drie gangen waren de ingrediënten. En ik mocht de waard van de uienkelder spelen. Dat betekende: de bezoekers verwelkomen, de gangen aankondigen, de toiletjuffrouw uitkafferen, een speech houden over de schoonheid van de ui en op bijna sektarische wijze een hardnekkige niet-huiler over de streep trekken en hem jankend en grienend een ui laten slachten. Ga d’r maar aan staan…